Lenie 't Hart Zeehondenfonds

Lenie’s dierenjaaroverzicht 2016

Lenie 't Hart Zeehondenfonds

Lenie ‘t Hart heeft haar ervaringen en belevenissen in het jaar 2016 opgeschreven.

Hieronder kunt u haar verslag lezen:

"Wat was 2016 een bewogen jaar!

Met hele nare dingen voor mens en dier, maar gelukkig ook prachtige momenten.

Ik beperk mij in dit overzicht tot de dieren die in het afgelopen jaar op mijn pad kwamen."

Voor de in het wild levende dieren is 2016 geen goed jaar geweest. De tijden van rond 1900 en vóór die tijd lijken - zeker voor zeehonden - weer terug te zijn gekeerd. Onverschilligheid tegenover dier en dierenwelzijn heeft in 2016 ernstige vormen aangenomen. Het is verbijsterend met wat voor een gemak de mens het dier de schuld geeft van zaken die hij zelf heeft veroorzaakt en waarvan dieren het slachtoffer zijn of worden. We hebben ons een “a license to kill” toebedeeld, of in ieder geval een “licence to let die.” De natuurbeheerders spelen daarin een grote rol. Zij ondersteunen en promoten deze onverschilligheid naar individuele “wilde” dieren.

 

Verreweg de meeste mensen hebben er geen idee van wat er echt aan de hand is met dieren die lijden in bijvoorbeeld de Oostvaardersplassen; die worden “wild” genoemd en dus aan hun lot overgelaten, maar het zijn gefokte, tamme dieren die niet weg kunnen uit een gebied zonder voeding en die zonder hulp niet kunnen overleven. Onbegrijpelijk dat de verantwoordelijke beheerders dan koudweg zeggen dat “sterven nu eenmaal bij de natuur hoort.” Eenzelfde verhaal wordt opgehangen over de Waddenzee: als daar zieke, verweesde of gewonde zeehonden worden aangetroffen wordt daar onzin over verteld: het dier is “terminaal en moet met rust worden gelaten”, of “de moeder komt wel weer terug”, en tja… dat is de natuur... Geen woord meer over vervuiling (de grootste boosdoener), verstoring, visnetten, extreem slecht weer enzovoort…

 

Natuurbeheerders geven het liefst volledig verkeerde aantallen dieren door (dat geldt zeker voor zeehonden) zodat ze kunnen zeggen dat “er toch genoeg” zijn. In filmbeelden (zoals in “De Nieuwe Natuur”) laat men graag zien dat het voor een uitgehongerd (dus verwaarloosd)  dier heel mooi is om dood te gaan… Mensen die deze informatie uitdragen hebben geen gevoel voor het individuele dier; ze praten alleen over abstracte zaken als “de populatie”.

Maar dierenvrienden en zeker dierenhulpverleners zien dat anders: voor hen telt ieder leven; volgens hen heeft ieder dier zijn eigen intrinsieke waarde, wil het leven en heeft het recht op leven (en dus hulp).

Het jaar 2017 zal een jaar moeten worden van meer betrokkenheid van de Nederlandse bevolking. Niet alleen online petities tekenen en ‘liken’, maar ook je huis uit komen, andere geluiden in het openbaar laten horen en tegen misstanden protesteren. Dat moet niet beperkt blijven tot de social media. Wij moeten veel breder werken en overal gehoord worden; een grote mond durven opzetten die niet door politieke intriges en machtsspelletjes wordt beïnvloed. Kom op mensen! Stap achter je computer weg en kom in actie voor onrecht tegenover dieren. Want die kunnen niet voor zichzelf spreken.

Nog niet zo lang geleden ontsloeg de Rechter in Leeuwarden twee zeehondenredders van alle rechtsvervolging. Deze mannen hadden ervaren dat het zeehondencentrum in Pieterburen opgevangen zeehonden op basis van nieuw ontwikkeld beleid niet goed behandelde en ze hadden besloten ze zelf te verzorgen. De Rechter concludeerde op basis van uitgebreide wetenschappelijke input dat Pieterburen “geen veilige haven” was voor zeehonden. In zijn vonnis noemde hij het opvangcentrum zelfs “een kerkhof” en gaf hij de mannen gelijk dat ze daar geen zeehonden naar toe hadden gebracht. Aanvankelijk wilde het Openbaar Ministerie tegen deze uitspaak in hoger beroep gaan, maar onlangs heeft het OM laten weten dat hoger beroep in te trekken. Daarmee legt het OM zich neer bij de uitspraak van de Rechter en blijven de feiten bestaan die de rechtbank heeft uitgesproken over de zeehondenopvang in Pieterburen.

Gelukkig heeft Staatssecretaris Martijn van Dam een alternatief geboden door twee nieuwe stichtingen een vergunning voor opvang van zeehonden te verlenen: Terschelling en Termunten. Jammer alleen dat in beide gevallen de gemeentebesturen hebben geprobeerd om de uitvoering zoveel mogelijk te vertragen. Hoe ondemocratisch is dat in een democratisch genomen beslissing van de overheid? Toch nog een lichtpuntje vlak voor het einde van het jaar: de gemeente Terschelling heeft ruim negen maanden na het verstrekken van de opvangvergunning van de overheid een omgevingsvergunning afgegeven. Goed nieuws voor de volgende generatie zeehonden…

Het jaar 2016 was door het voorgaande ook voor mij een jaar met een hoop gedoe. Maar ook een geweldig jaar met een aantal unieke ervaringen. In vele landen over de hele wereld heb ik kunnen helpen om wilde dieren in nood te redden. In al die landen worden dierenredders gewoon met rust gelaten. Natuurlijk zijn er overal mensen die tegen opvang of andere hulp aan dieren zijn, maar in alle landen waar ik heb mee mogen helpen, hebben de voor- en tegenstanders respect voor elkaar en krijgen dierenredders de ruimte om te doen wat ze willen doen voor hulpbehoevende individuele dieren.

Wat een verschil met Nederland! Hier proberen natuurbeheerders op alle mogelijke manieren de dierenhulpverleners dwars te zitten. Dat wederzijdse respect bestaat in Nederland helaas niet...

Toch is het ons gelukt om ook in Nederland weer een netwerk op te zetten van vrijwilligers die dag en nacht klaarstaan om dieren in nood te redden. Dat is onze stichting RTZ (ReddingsTeam Zeedieren), waarin tientallen veldwerkers met ieder tientallen jaren ervaring hun krachten bundelen. Dankzij de steun van Stichting DierenLot hebben we nu vijf dierenambulances en een tractor in het veld. Deze mensen leveren geweldig werk; dat blijkt nu wel in de laatste week van dit jaar. Vele tientallen gestrande kwetsbare dieren zijn inmiddels opgevangen. Dus ook in Nederland valt nog wel wat positief nieuws te melden.

Het allermooiste in mijn strijd voor de rechten en de vrijheid voor dieren is het weer vrijlaten van wilde dieren die noodgedwongen in een opvang terecht zijn gekomen.

    

In Nederland geldt dat natuurlijk voor zeehonden, maar ook voor een grauwe kiekendief bij ons in de polder en een Jan van Gent op Terschelling.

   

  

Dankzij de ondersteuning van de WWAR (World Wide Animal Rescue) kon ik ook veel bereiken in het buitenland. In Iran mocht ik meehelpen om een Perzisch luipaard vrij te laten en ook Kaspische zeehonden; ik was er zelfs bij toen daar drie otters weer vrij gelaten werden. En ik heb ook nog een hond van de dood gered door hem uit een gevaarlijke situatie mee te nemen.

 

In Uruguay heb ik een prachtige reuzenschildpad vrijgelaten en meegeholpen om de opvang voor o.a. zeeleeuwen, zeehonden en pinguins, die ik 20 jaar geleden mee heb helpen opzetten en die door storm en overstroming pas geleden was vernield, weer op te bouwen.

Verder heb ik het afgelopen jaar over de hele wereld op scholen, universiteiten, instituten en symposia verhalen mogen vertellen over onze zeedieren: wat er mis is, wat de gevaren zijn,  en wat je daaraan kunt doen, zowel in onderzoek als in de praktijk. Mijn advies is steevast: geef het dier een gezicht, zodat de mensen van dat dier gaan houden; dan wil men dat dier ook beschermen en als het in nood is redden…

Ik ben blij en dankbaar dat ik dit allemaal hebben kunnen doen is dankzij de steun van stichting DierenLot en haar buitenlandse zusje de WWAR. En niet te vergeten de steun van mijn familie en de donateurs van onze Stichting. In die Stichting heeft niemand een salaris; alles gaat naar de dieren.

Wat een jaar met ups en downs!  Gelukkig was het aantal ups groter!

Daarom zullen we met elkaar het jaar 2017 een groot en belangrijk jaar voor de dieren moeten maken. Ik ga ervan uit dat we daarbij kunnen rekenen op al die mensen die het dier een goed hart toedragen. We zullen veel actie moeten voeren en onze stem luid en duidelijk laten horen aan iedereen, of die dat nu wel of niet horen wil.

We gaan ervoor in 2017!

Ik wens iedereen het allerbeste.

Lenie

 

Copyright Lenie 't Hart Zeehondenfonds © 2017