Lenie 't Hart Zeehondenfonds

20 jaar geleden: stranding van vijf potvissen

In 1997 namen vijf jonge potvismannetjes boven Engeland de verkeerde afslag en zwommen de fuik van de Noordzee in. Omdat hun sonarsysteem niet werkt bij de glooiingen van de zandbanken en de Waddeneilanden werden ze verrast door het ondiepe water en strandden ze uiteindelijk op het strand van Ameland, waar ze een vreselijke dood stierven. Medewerkers van de crèche van Lenie ’t Hart onderzochten de arme dieren.

Onder leiding van de toenmalige crèchedierenarts Manuel Garcia Hartman werd volgens een uitgebreid protocol wetenschappelijk onderzoek verricht.

 

De dieren werden opgemeten volgens een voorgeschreven patroon (de gemiddelde lengte was 13,50 meter), er werden monsters van vet en organen genomen en oogspecialist Bert van der Pol verwijderde een oog en een gehoorgang van ieder dier.

 

Door het zakkende water waren de longen van de potvissen door hun eigen gewicht in elkaar gedrukt, waardoor de arme dieren stikten. In de reusachtige lichamen liep de druk door ontbinding van de organen snel op. Een kleine incisie was voldoende om de potvissen te laten exploderen. Dat moest gecontroleerd gebeuren, om ongelukken voor omstanders te voorkomen.

 

Na zo’n explosie lag het strand bezaaid met inktvissnaveltjes afkomstig uit de maag van de potvis. Die werden zorgvuldig verzameld, omdat daarmee een deel van de gevolgde route van de dieren kan worden vastgesteld.

Ter herinnering aan deze trieste gebeurtenis van 20 jaar geleden heeft Lenie ’t Hart onlangs een filmpje van de exploderende potvis op Youtube gezet. De unieke beelden trokken veel belangstelling: in korte tijd was de opname al meer dan 200.000 keer bekeken.

 

Copyright Lenie 't Hart Zeehondenfonds © 2017