Lenie 't Hart Zeehondenfonds

Dagestan blij met bezoek van Lenie ‘t Hart

Lenie 't Hart Zeehondenfonds

De afgelopen week heeft Lenie ’t Hart op uitnodiging van de Universiteit van Dagestan een bezoek gebracht aan deze staat van de Russische Federatie aan de Kaspische Zee. Het was beslist géén vakantie: het drukke programma kende dagen van 4 uur ’s-morgens tot ver na middernacht. Maar ze kwam enthousiast terug, boordevol verhalen. En ook de Rector van de Universiteit en Alimurad Gadzhiev, hoofd van de afdeling “Ecology and Sustainable Development” waren blij met haar bezoek.

Al weken voordat Lenie op het vliegveld van Machalasjkala in Dagestan arriveerde, had de Universiteit van Dagestan in het wetenschappelijke tijdschrift “South of Russia: Ecology, Development” een interview met haar geplaatst, om de studenten te informeren over de persoon met wie ze te maken kregen. (Dat artikel staat onderaan dit bericht).

 

Lenie’s presentatie en de daarop volgende discussies met de Russische studenten was een groot succes. Alle studenten ecologie en geografie van de Universiteit hebben zich inmiddels  opgegeven als vrijwilliger in het project ter bescherming van de bedreigde Kaspische zeehond.

Lenie schreef zelf over haar bezoek het volgende verslag: 

“Het was geweldig dat ik een uitnodiging kreeg van de Universiteit van Dagestan om samen met studenten en professoren te kijken wat ik zou kunnen bijdragen aan het redden van Kaspische zeehonden die dood werden gevonden.

Die uitnodiging had voor een deel te maken met ons werk voor de zeehonden in Iran: dat project is een groot succes geworden. We hebben daar de zeehond op de kaart gezet - in ieder geval onder de aandacht van heel veel mensen gebracht - en de vissers doen geen zeehond meer kwaad.

Helaas is dat nog niet overal zo.

Daarom was het zo fantastisch om in Dagestan in gesprek te komen met alle betrokkenen bij de zeehond: met studenten en hun docenten, maar ook met politici, lokale vissers, kortom: met iedereen die te maken heeft met wat er rond de visserij gebeurt in deze kuststreek van de Kaspische Zee.

De Kaspische zeehond hoort nu helaas ook op de rode lijst van bedreigde dieren. Gelukkig wil Dagestan ook dat de zeehond daarop terecht komt. Maar Rusland moet nog om. Dat betekent dat er nog veel werk te doen is…

 

Maar het bleef niet bij een discussie op de Universiteit van Dagestan. We zijn ook nog met een delegatie van Dagestan “even” heen en weer geweest naar Moskou om een dag mee te maken van het Caspian Dialogue Forum, waar vertegenwoordigers van ecologie en industrie  samen kwamen. Alle hoge pieten van gas- en olie-industrie waren daar aanwezig: van Gazprom, Naft Khazar (Iran) tot LLC LUKOIL-engineering (Rusland).  Wij konden ons project in Iran daar ook presenteren en dat kreeg veel positieve aandacht.

Dezelfde dag reisden we weer terug naar Dagestan (dat betekende: vertrek om vier uur ’s-morgens en terugkomst in het hotel om 4 uur ‘s-nachts). De volgende dag toch weer vroeg op pad om met de lokale vissers te gaan praten. Dat betekende een urenlange tocht met een oude Lada door een prachtig gebied aan de Kaspische Zee tussen de Kaukasus.

 

 

Wat mij daar vooral opviel: wat is het goed om daar mens en dier nog in harmonie te zien leven. De vissers leven van een paar koeien die overdag de kwelders in gaan en ‘s-avonds weer thuiskomen; ze hebben ook een paar schapen, wat kippetjes en natuurlijk de visserij. Dat laatste is meteen het probleem: door overbevissing is er niet veel vis meer over. Vooral de steur is ernstig bedreigd.

 

 

Toch is het van groot belang om met deze vissers in gesprek te blijven. Aangezien zij de ogen en oren van de zee zijn, is contact met hen van levensbelang voor de zeehonden. De afgelopen weken waren er 164 dode zeehonden aangespoeld. Ze waren in verregaande staat van ontbinding. Er is weliswaar sectie gedaan, maar uit verrotte zeehonden haal je niet veel informatie meer.

 

 

De vissers waren zo gastvrij: overal werd eten aangeboden en het is bijna een belediging als je daarvoor bedankt. De vrouwen van de vissers vertelden me dat ze vroeger met de zeehonden zwommen. Maar dat is voorbij; ze zien vrijwel geen zeehond meer…

Mijn voorstel om netten te vergoeden die de zeehonden kapot maakten vonden de vissers  geweldig. Ze wilden meteen meewerken aan het onderzoek en beloofden de onderzoekers om levende en (verse) dode zeehonden meteen te melden en aan te leveren.

We zaten nog bij een vissersfamilie aan de thee toen de eerste zeehond al werd gemeld. Wat spannend: we hoopten op een levende. Ik reed mee in de oude Lada naar de kust, maar helaas was deze zeehond dood…

Maar het begin is gemaakt en dat alles is vooral mogelijk gemaakt met steun van de WWAR.

Het is een zware klus die in Dagestan gedaan moet worden en we staan nog maar aan het begin. Maar de afdeling Ecologie van de Universiteit van Dagestan en de vissers gaan samen vol goede moed aan de slag. Vanuit Nederland zullen wij ze graag met onze kennis en ervaring ondersteunen. Het is vooral van belang om vast te kunnen stellen wat de doodsoorzaak is van de vele dood gevonden of dood aangespoelde zeehonden. En daarbij kan de informatie van de vissers van cruciaal belang zijn.

En het is natuurlijk geweldig dat ook het project in Iran mee gaat werken. Een unieke samenwerking om een bedreigde diersoort van de ondergang te redden.

Wat ben ik blij dat ik daaraan mijn steentje mag bijdragen!”

Lenie

Binnenkort reist Lenie op uitnodiging van de regering van Turkmenistan naar dat kustgebied in het noord-oosten van de Kaspische Zee. Ook daar hoopt ze de neuzen van biologen, ecologen en politici dezelfde kant op te krijgen. Alle landen rond de Kaspische Zee zijn bereid om te vechten voor het voortbestaan van de Kaspische zeehond.

Lenie blijft vechten voor iedere individuele zeehond in nood!

 

Copyright Lenie 't Hart Zeehondenfonds © 2017