Lenie 't Hart Zeehondenfonds

Gaan de jonge zeehonden het redden?

Het einde van de zoogperiode van de gewone zeehond is in zicht. De meeste jongen zijn gespeend en moeten nu leren voor zichzelf te zorgen. In de Dollard bij de inlaat (een kunstmatige, gegraven geul met een doorgang onder de dijk) liggen nu heel veel jonge zeehonden en nog maar weinig volwassen dieren. Betekent dat nu dat alle jonge zeehonden zichzelf kunnen redden?

 

Helaas: nee. De zoogperiode van een zeehond duurt vier weken. Als het jong in die tijd niet genoeg melk heeft gehad, heeft hij niet voldoende “startgewicht” en komt hij vrijwel zeker in de problemen. Gelukkig worden veel dieren nog op tijd gevonden, want zonder hulp zullen ze niet overleven. Maar dan is het wel belangrijk dat de redders de dieren mogen brengen naar een opvang waarvan ze zeker weten dat iedere zeehond daar een eerlijke kans krijgt. Daarom is het goed dat er meer opvangcentra zijn en dat er binnenkort nog een aantal bij komt. 

Helaas zijn er steeds meer mensen die een zeehond op het strand of dijk zien liggen en zeggen: “Allemaal flauwekul. Een zeehond hoort in zee!” Die jagen zo’n verzwakt en hulpeloos dier terug de branding in. Ze proberen zelfs te voorkomen dat zeehondenredders in actie komen om een zeehond in nood te redden. 

Er zijn nu eenmaal andersdenkenden die vinden dat je hulpbehoevende individuele dieren niet hoeft te redden, met als argument: “Er zijn er toch genoeg!” Op zich zou dat nog niet zo erg zijn, als ze anderen maar niet zouden verbieden om hun geweten te volgen en dieren wél te redden. Wederzijds respect; wat zou dat mooi zijn… 

Lenie 't Hart over zeehondenopvangLieve dierenvrienden, daarom moeten wij juist blijven vechten voor het individuele dier. Ieder dier in nood heeft het recht om geholpen te worden. Dierenredders: laat je niet beïnvloeden door mensen die vinden dat doodgaan in de natuur “mooi” is. Als zij dat willen geloven, moeten ze dat vooral doen. Maar ook al zijn er duizenden zeehonden, dat ene dier wil overleven. En die ene zeehond heeft er geen boodschap aan dat er “genoeg” zeehonden zijn. Trouwens, wat is genoeg? En wie bepaalt dat? 

 

Een jonge zeehond die alleen ligt op het strand of op de dijk en die blijft liggen als je in de buurt komt heeft hulp nodig. Anders gaat hij dood. Dus: gewoon actie ondernemen en ervoor zorgen dat zo’n zeehond een tweede kans krijgt. Zodat we ze niet een paar dagen later zo op het strand tegenkomen: 

Lenie 't Hart over zeehondenopvang Lenie 't Hart over zeehondenopvang

Dat heet beschaving. Bovendien is het onze verantwoordelijkheid. Wij mensen zijn de oorzaak van veel problemen van de zeehond: we vangen hun voedsel weg (kleine visjes die we zelf niet lusten, maar die gebruikt worden als voer in viskwekerijen) en we zorgen voor verstoring en vervuiling.

Lenie 't Hart rode zeehondKijk maar eens naar de rode zeehond, een slachtoffer van vervuiling. Zeehonden met zo’n kleur zitten vooral in de Dollard; de meeste hebben ook oogproblemen. Er is aluminiumsulfaat gevonden in de haren van de zeehondenvacht… 

 

 

Nee, wij mogen onze ogen niet sluiten voor de realiteit. Dieren zijn te vaak de dupe van onze manier van leven. Daarom is het onze plicht hen te helpen. En dat kan en mag niemand verbieden.

Lenie 't Hart

Copyright Lenie 't Hart Zeehondenfonds © 2017