Lenie 't Hart Zeehondenfonds

Lenie’s terugblik op 44 jaar zeehondenopvang

Lenie 't hart Zeehondenfonds Stellendam

Maandag 21 december 2015. Afgelopen week bezocht Lenie ’t Hart in Stellendam de officiële opening van de gloednieuwe zeehondenopvang van de stichting A Seal. Terwijl ze daar rondliep in het keurig ingerichte, hightech vormgegeven zeehondenziekenhuis realiseerde ze zich dat er in de afgelopen decennia heel veel gebeurd is op het gebied van zeehondenopvang. Als vanzelf gingen haar gedachten terug naar de eerste zeehond, die ze 44 jaar geleden in handen kreeg. Die gedachten heeft ze voor u op schrift gezet.

Lenie ’t Hart: “Vandaag, 21 december 2015, is het precies 44 jaar geleden dat ik mijn eerste zeehond opving. En nu staat er een prachtig zeehondenziekenhuis in Stellendam en zijn er uitgewerkte plannen voor opvangcentra op Terschelling, in Termunten en meer… Wat een bijzondere ontwikkeling op het gebied van de hulp aan zeehonden. Zou René Wentzel, de grondlegger van de zeehondenopvang in Nederland, dit ooit gedacht hebben? Hij was altijd begaan met het lot van zieke en gewonde vogels en andere dieren, en kwam rond 1960 toevallig in aanraking met een zeehond. Een kind nam een jonge zeehond mee naar school, en Wentzel’s dochter Quirine zei: “Die neem ik wel mee naar huis. Mijn vader en moeder zorgen voor alle dieren.” En zo kwam de zeehond op het pad van de familie Wentzel.

Lenie 't Hart Zeehondenfonds René Wentzel

De familie Wentzel nam de verantwoordelijkheid op zich en ging uitzoeken wat de beste methode was om een jonge zeehond te redden en vooral hoe een gezond dier weer terug kon naar waar hij hoort: het wad. Dat laatste was nieuw: er werden wel eens zeehonden opgevangen in dierentuinen en ook bij het Texels museum op Texel, maar daar bleven de dieren altijd in gevangenschap en werden ze niet meer vrijgelaten. (Pas in 1976 kreeg op Texel de eerste opgevangen zeehond zijn vrijheid terug). Maar bij de Wentzels was het DIER het uitgangspunt: dat dier moest geholpen worden en had daarna weer recht op zijn vrijheid. Het is hun gelukt om dat principe altijd vast te houden. Zelfs toen er nog op zeehonden gejaagd werd (begin zestiger jaren) hebben ze dat doorgezet. En daarmee hebben ze veel goeds kunnen betekenen voor de zeehonden.

Lenie 't Hart Zeehondenfonds Mevrouw Wntzel 

Maar toen overleed de vrouw van René Wentzel en moest hij op zoek naar iemand die het werk voor de zeehonden over kon nemen. Hij probeerde een dierentuin, maar zeehonden in gevangenschap houden was voor hem geen optie. En zo kwam hij bij mij. We kenden elkaar al door de vogelopvang. Ik bracht alle vogels die mij werden aangeboden naar Wentzel.

Lenie 't Hart Zeehondenfonds 

En zo kwam ik in de zeehondenopvang terecht. Ik koos ervoor om dat in mijn eigen tuin te doen, want mijn zoon was nog maar vijf jaar en dan kon ik hem meteen een beetje in de gaten houden. Dat vond René prima. Volgens hem ging het alleen om een paar zeehonden in de zomer. In de winter zou ik helemaal vrij zijn.

Lenie 't Hart Zeehondenfonds Lenie 't Hart Zeehondenfonds Pietertje

Maar op 21 december 1971 belde Rijkswaterstaat: bij werkzaamheden voor de inpoldering van de Lauwerszee waren ze op een zieke zeehond gestuit. Of ik hem even wilde komen halen. Tja, ik had A gezegd, nu moest ik ook B zeggen. Dus ik in mijn oude eend - met kind achterin - er op af. Ik zie het nog voor me: de grote, stoere mannen schoven de deur van een busje open en daar lag een behoorlijk grote zeehond me aan te kijken. Ik had nog nooit een zeehond vastgehouden, maar ik pakte de zeehond onder de arm en leg hem achterin de eend. Het is ongelofelijk, maar de zeehond beet me niet… Ik groef een wasteil in de tuin en maakte een hekje. Er kwam een dierenarts bij, er werden medicijnen en vis geregeld en na een tijdje kon ik “Loeskus” met de veerboot weer vrijlaten in zee.

Lenie 't Hart Zeehondenfonds eerste zeehond 

Zo begon ik vandaag precies 44 jaar geleden met mijn eerste zeehond. Een paar jaar later werd de Stichting Zeehondencrèche Pieterburen opgericht. Er kwamen anderen bij, die mee gingen helpen met de opvang. Het opvangcentrum groeide, werd een ziekenhuis, ik betrok wetenschappers uit de hele wereld erbij die onderzoek deden en ik kon aan miljoenen mensen voorlichting geven over de zeehond en zijn problemen. Maar gelukkig heb ik samen met de betrokken medewerkers altijd René Wentzel’s uitgangspunten kunnen vasthouden: voor ons staat de zeehond op de eerste plaats. Hulp aan het dier omwille van het dier. En niet omwille van andere doelstellingen (het zogenaamde rendementsdenken: het dier moet iets “opleveren”). En ieder dier moest weer gezond en sterk terug naar zee. Dat heeft in de afgelopen jaren regelmatig de nodige discussie gegeven met mensen en instanties die tegen opvang van dieren uit de natuur zijn. Maar ook in dat opzicht kan ik René Wentzel nog steeds recht in de ogen kijken: het gaat om de zeehond. Geen concessies voor het welzijn van de zeehond… Niet voor niets hebben we al vele jaren geleden de Wentzel Plaquette ontwikkeld: een eerbetoon aan diegenen die zich belangeloos inzetten voor het welzijn van zeehonden. Rene Wentzel heeft mij samen met al onze ondersteuners (in geld en in natura) de gelegenheid gegeven om de zeehond in Nederland op de kaart te zetten. Ik heb zijn filosofie over de hele wereld gebracht en die wordt over de hele wereld opgevolgd.

Lenie 't Hart Zeehondenfonds verbouwing Zeehondencrèche 

Er was zich in Nederland de laatste tijd een trend aan het ontwikkelen naar onverschilligheid tegenover hulpbehoevende dieren en daarin kwam ook de hulp aan zeehonden onder druk te staan. Maar gelukkig is er daarin ook alweer een kentering te bespeuren, doordat veel dierenvrienden kiezen voor hulp aan het individuele dier. Er zijn nu eenmaal tegenstellingen tussen mensen die vinden dat je natuur de natuur moet laten (alsof “natuur” in Nederland nog bestaat) en dierenhulpverleners die hun geweten (en de Nederlandse wet) willen volgen en een hulpbehoevend dier een tweede kans willen geven.

Lenie 't Hart Zeehondenfonds huiler 

Daarom ben ik zo blij met het initiatief van de Stichting A Seal in Stellendam. Ik sprak met de zeehondenverzorgers daar en voelde dezelfde passie en liefde voor het dier. En diezelfde betrokkenheid voel ik bij de vrijwilligers in het veld langs de kust en op de Waddeneilanden, en bij de oprichters van de Stichting Zeehondenopvang Terschelling en de Stichting Zeehondenopvang Eemsdelta. Als zij te maken krijgen met een zieke of gewonde zeehond, dan gáán ze ervoor. Ondanks het feit dat sommige mensen zeggen: “Er zijn er genoeg, dus waarom zou je ze dan helpen?” Deze zeehondenredders zeggen net als ik: “Jij mag jouw mening hebben, maar als een dier hulp nodig heeft, dan geef ik die!”

Aan al die fantastische zeehondenredders draag ik in gedachten een Wentzel Plaquette op!”

Lenie ‘t Hart

Lenie 't Hart Zeehondenfonds Wentzel Plaquette

Copyright Lenie 't Hart Zeehondenfonds © 2017